Descendanten

de nalatenschap van Jan Hendrik

Tijdens de Britse overheersing wordt Stefanus Martien Anthony geboren, zoon van een alleenstaande moeder. Hij groeit op in een periode met veel discussies tussen de kerk en de staat over wettelijk huwelijk van slaven, het erkennen van hun kinderen en het onderwijs. Gaande het dispuut met betrekking op zedelijkheid en losbandigheid in de samenleving, wordt de klein jongetje later een voorbeeld voor het huwelijk tussen slaven en vrije personen. Op jonge leeftijd krijgt Stefanus Martien Anthony een liefdesrelatie met een slavenmeisje genaamd Martha Flora. In 1841 trouwt Stefanus Martien Anthony met haar. Samen zijn ze tot aan de dood bij elkaar gebleven. Hun liefdesgeschiedenis is de geschiedenis van Curaçao en Bonaire: armoede en rijkdom, geluk en verdriet. Lees hoe de nakomelingen verder door het leven zijn gegaan.
Een familiegeschiedenis gekoppeld aan een tijdslijn.

Look inside the book here: Look inside

Kopen: Bestellen

Order: Buy It

9914630031325655

Advertisements

Behind the scenes of the artistic history of William Anthony

Edition: 3

The extended English edition of Musika Maestro.

The Antilliaanse Nieuwsbrief, Volume 43, May / June 2002 issued by the ‘Antillenhuis’ in The Hague:

“His love for the music of Bonaire is rooted in his memories of elderly people from his surroundings making music on self-made stringed instruments made of metal cooking oil can Tralala (blek’i zeta dushi Tralala).”

This book gives a behind the scenes access at the artistic experiences, the challenges and the enjoyable moments of William Anthony.

He also tells briefly about the history of music on the islands of Bonaire, Curaçao and Aruba. And he focuses on the inspired idea behind the creation of some songs. In particular, the connection between the song “Esta Dushi” and the Second World War.

The English edition.
Publication Date: jun 08 2015
ISBN/EAN13: 1511787473 / 9781511787475
Page Count: 86
Binding Type: US Trade Paper
Trim Size: 6″ x 9″
Language: English
Color: Full Color
Related Categories:
Biography & Autobiography / Cultural Heritage
“Musika Maestro” by Anthony & Anthony

About the author:

Julino Willem Anthony (February 23, 1956) was born on Bonaire.

There, he attended the primary school and then the Lagere Technische School (Lower Technical School). This education was completed in Curaçao. Then he started his career at Shell Curaçao N.V. at the company school.

He has performed at many venues as a singer and produced his own CDs. He sometimes also has a gig as an actor and (noble) extra in Dutch television productions, in addition to his regular job.

Furthermore, he enjoys what life has to offer.

Doorzettingsvermogen en Wilskracht

Order at: https://www.createspace.com/5442770

Musika_Maestro_Cover_for_Kindle

Integratie van Bonaire in Nederland

De laatste drie jaren heb ik me laten meeslepen in de discussie over de nieuwe staatsrechtelijke positie van Bonaire binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Het kon ook niet anders want als Bonairiaan zijnde wil ik op de hoogte blijven van sommige ontwikkeling op het eiland. Al woon ik niet daar. Het meest belangrijke is ook het meehelpen duidelijkheid te krijgen over de wijze waarop de integratie van Bonaire in Nederland is gegaan. Bij mij wekt het een gemend gevoel op. Verdragen en besluiten van volksrechtelijke organisaties laat ik over aan deskundigen op dat gebied. Ik ga in op de vraag of het integratie van Bonaire in Nederland gebaseerd is op een ideologie of is er daadwerkelijk sprake van een samensmelting op de juiste verhouding.

In de jaren 80 ontstond een toestroom van Surinamers naar Nederland. Die mensen moesten opgevangen worden en zijn opgenomen in de economische conjunctuur van Nederland. Er ontstond een grote behoefte. Om daarin te kunnen voorzien zijn er vele gesubsidieerde stichtingen opgericht voor de opvang en begeleiden van deze nieuwkomers in de Nederlandse maatschappij. Rekening werd gehouden met hun meegenomen culturele bagage. Diverse stichtingen organiseerden activiteiten voor Surimaners. Ook op het gebied van arbeid ontstond er een behoefte. De instroom op de arbeidsmarkt werd steeds groter en groter. Als empowerment werd een allochtoonbeleid ontwikkeld en er kwamen allerlei allochtonen overleg organen. Vooral op het “allochtonen genieten de voorkeur” was er veel kritiek. De hartelijke ontvangst van Surinamers keerde zich om. De Surinamers werden messentrekkers genoemd en kregen de schuld aan alles wat er mis ging in Nederland. Daarna werd Antillianen toegevoegd. Het werd Surinamers en Antillianen. De benaming voor vele stichtingen werd gewijzigd in voor Surinamers en Antillianen. In wezen hadden Antillianen zelf niets; net net nada. De combinatie “voor Surinamers en Antillianen” heeft ook niet lang geduurd. Het land Nederlandse Antillen stond op het punt om te verdwijnen. Surinamers hebben zich zo sterk georganiseerd en gelukt het criminaliseren van Surinamers terug te dringen. Hoewel dat sfeer bij Antillianen bleef hangen stak het zijn kop op bij een ander bevolkingsgroep. De Marokkanen kwamen aan de beurt met Antillianen in de achtergrond en daar tussenin de Joegoslaviër, Moslim en ga zo maar door. Nu was het de beurt aan Marokkanen gesubsidieerde stichtingen te krijgen. Ook dat is gelukt. En Antillianen dan?

Ongetwijfeld zijn er pogingen geweest organisaties specifiek gericht op Antillianen van de grond te krijgen. Maar Antillianen vielen buiten de boot, tussen wal en schip. De redenering was dat Antillianen zijn Koninkrijksgenoten en vallen dus niet in dat categorie allochtonen om van de speciale voorzieningen gebruik te kunnen maken. Antillianen moeten daarom gebruikmaken van faciliteiten zoals ieder ander Autochtoon. Zeer theoretisch allemaal. Geroepen werd over Antillianen en Arubanen in Nederland verplicht te laten inburgeren. Maar ook de schreeuw over criminele en/of kansloze Antillianen en terugsturen werd luider. Antillianen werden voor hun lot gelaten en waren afhankelijk van de politiek. Het “Antillenhuis” bood steun daar waar het kon en mondjes maat sprong het Kabinet voor Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken (KabNA) erbij wanneer een culturele activiteit georganiseerd wilde worden. Eens in de zoveel tijd.

Bij Surinamers en Marokkanen is het gelukt zich te organiseren. Helaas is dit niet geval bij Antillianen. In feite heeft er nooit een stevig eenheid bestaan tussen Antillianen als zodanig. Aan de andere kant wel Koninkrijksgenoten maar geen deel van de Nederlandse volks is wat anders dan maatschappelijk participatie. Realistisch gezien is het ook logisch. Het zijn meer dan twee volkeren. Eén in het Caribische gebied verdeeld over 6 eilanden en de andere in Europa. Het land Nederlandse Antillen bestaat niet meer. Eigenlijk de “Antilliaan” ook niet meer. Of moet je nu gaan zeggen Antilliaan uit Aruba, Antilliaan uit Saba, Antilliaan uit Bonaire, Antilliaan uit Curaçao, Antilliaan uit Sint Maarten en Antilliaan uit Statia? Dan geldt dat ook voor de kreten criminele en/of kansloze Antillianen en terugsturen. Meer specifiek gericht. Op het gebied van inburgering als Koninkrijksgenoot lijkt het sterk dat een “Antilliaan” nu zal gaan rondlopen in een boerenkiel. De afkomst zal nooit verlogen worden. Naar mijn opinie is de integratie van Bonaire, Statia en Saba niets meer dan een ideologie. Gebaseerd op geld. Puur business. Hoe sterk voelen de volkeren zich naar elkaar toegetrokken? In Nederland anders dan het geval bij Marokkanen en Surinamers, zullen de “Antillianen” bij gratie misschien gebruik kunnen maken van subsidie voor activiteiten. Voor Antillianen of …? Zelfs daarover heb ik mijn twijfels.

Musika Folkloriko Rincon – Bonaire

ImageBonairean folkloric music originated in the large farms, such as Washington, Colombia, Karpata, Onima, and Fontein, where the workers made charcoal and lime, cut aloe, raised animals, planted sorghum, collected divi-divi pods, and cured goat skins. The songs were religious, social or harvest songs. This music can still be heard, especially at special celebrations throughout the year.

During the months of February through April, Bonaire celebrates with harvest festivals and one can hear the songs of Simadan (harvest festival), such as Belua, Remailo, Ma Yega and Dan simadan. June is the time of San Juan (St. John) and San Pedro (St. Peter), while October through December is the time of Bari.

In the past, Rincon produced some well-known singers, such as Lauchi Sint Jacobo, Isabel Piard, Shon Ban Mercera, Egilio Mercera, Shon Olita Inias. At present the following are well known:

Felipi Sint Jago, Nemencio Winklar, Anna Thode, Juan Mercera, Eustacio Sint Jago and Augustin Kroon.

The folklore music of Bonaire was passed from one generation to another. Due to modern progress, the introduction of electronic equipment, and the usage of music and songs from other countries, these folkoric traditions are in danger. In the future we could possibly lose out rich heritage and folkloric identity.

Because of this, the commission has taken the initiative to preserve some of this culture before it is too late.

Translated by

Sue Ellen Felix.

http://amzn.com/B00DGHU9EG 

Booklet1 Booklet2

Grupo Piedra Di Bonaire

ImageImageImage

Foundation Preservation Klein Bonaire (http://www.kleinbonaire.org) is a group of residents of Bonaire, from various walks of life, interested in ensuring that Klein Bonaire remains unspoiled by development.

In the opinion of all familiar with the fragile ecology of it’s enviroment and experts who have studied the situation, development of Klein Bonaire would destroy sea turtle nesting grounds, eliminate sea birds breeding areas and cause underwater landslides. These changes could destroy life on the surrounding reef.

Through public awareness and raising money the Foundation hopes to prevent future development on Klein Bonaire.

Supported by Knap Fonds Nederlandse Antillen produced the Foundation in august 1997 the CD “Ban Kuid’e” with Grupo Piedra di Bonaire. Ten songs with a variation of rhythm from Barí till Calypso. The group disbanded many years ago but the songs are still alive.

The funds are now managed by Sea Turtle Conservation Bonaire (STCB) http://www.bonaireturtles.org/ since one of their on-going projects is monitoring and protecting the turtles (and environment) of Klein Bonaire.

When Klein Bonaire was bought back for the people of Bonaire (end of 1999), there was an agreement that nothing could ever be built there – it must remain unspoiled.

“Ban Kuid’e” is available through the various download portals on the Internet.

http://globedivers.org/2013/06/24/bonaire-harry-belafonte-roger-moore-klein-bonaire-and-maurice-neme-1980-2013/

Bonaire’s constitutional structure, the self-determination referendum and the list of Non-Self-Governing Territories of the United Nations.

Nose

Was it a mistake or one plays the stupid?

If “direct ties” with The Netherlands, as it is now, is freely determined by the people of Bonaire and want it to stay the way it is right now than it is a freely choice of the population. It can also be considered a way of implementing the right of self-determination. The same goes for claiming the right to freely make a choice by means of a self-determination referendum.

In this connection it’s not a bad idea to take a helicopter view on the route that led to the magical date: 10-10-10.

According to General Assembly resolution 1541 (XV) of 1961, there are three ways in which a Non-Self-Governing Territory can exercise self-determination and reach a full measure of self-government:

  1. By free association with the administering Power or another independent State as a result of a free and voluntary choice by the people of the Territory expressed through an informed and democratic process;

  2. By integrating with the administering Power or another independent State on the basis of complete equality between the peoples of the Non-Self-Governing Territory and those of the Independent State;

  3. By becoming independent.

The intergration of Bonaire does not met these conditions. Despite that, Mr. Ramonsito Booi on completion of a mini round table conference in The Hague on 11 October 2006 signed a final agreement which states that the islands of Bonaire, Saba and Sint Eustatius will get a status as a public body of The Netherlands. This final agreement was thereafter supported by a large majority of the Second Chamber, the States of the Netherlands Antilles and the island councils of Bonaire, St Maarten, Saba and St. Eustatius.

From that moment has one person made a decision knowing or without realizing that the people first had to be committed at that point. A few years later began the preparations to organize a self-determination. Unfortunately it has failed. Twice!

With 10-10-10 in sight, the Deputy of Political Relations, Mr. J.E. Abraham, on behalf of the island territory of Bonaire signed with The Netherlands an administrative agreement dated april 22, 2010 in which is written that the population of Bonaire has the right to self-determination and Bonaire agrees that the State of the Netherlands is recognized as the legal successor of the country Netherlands Antilles. With Bonaire will be consulted on future ownership.

Also in this document is no mention that the people first must be consulted by means of a referendum.

In either case, what Booi and Abraham have signed, is no mention that also is agreed that on the transition date 10-10-10 in addition to retaining the right to self-determination Bonaire also will be added on the list of Non-Self-Governing Territories of the United Nations. How is this possible?

The Netherlands as a member of the United Nations should know the rules. Or one plays here the stupid?

Even if Booi and Abraham would forgot it, The Netherlands based on the general principle of good-neighbourliness had to draw the attention of these two gentlemen on these obligations or in another case they should reflect The Netherlands on its obligations.

Based on the resolutions of the United Nations, nor the agreement of 11 October 2006 nor the other one of 22 April 2010 has a valid meaning that seriously indicates the content of the result of the referendum held in 2004 being “direct ties” with Netherlands.
At least
if The Netherlands as a serious member of United Nations, has respect for the resolutions which have been ratified also by The Netherlands and has accepted as a sacred trust the obligation to promote to the utmost, within the system of international peace and security established by the present Charter, the well-being of the inhabitants of these territories, and, to this end:

to ensure, with due respect for the culture of the peoples concerned, their political, economic, social, and educational advancement, their just treatment, and their protection against abuses;

to develop self-government, to take due account of the political aspirations of the peoples, and to assist them in the progressive development of their free political institutions, according to the particular circumstances of each territory and its peoples and their varying stages of advancement;

to further international peace and security;

to promote constructive measures of development, to encourage research, and to co-operate with one another and, when and where appropriate, with specialized international bodies with a view to the practical achievement of the social, economic, and scientific purposes set forth in this Article; and

to transmit regularly to the Secretary-General for information purposes, subject to such limitation as security and constitutional considerations may require, statistical and other information of a technical nature relating to economic, social, and educational conditions in the territories for which they are respectively responsible other than those territories to which Chapters XII and XIII apply.

The Netherlands is illegally occupying these island in the Caribbean.

It is up to authorities on the island to get Bonaire on the list of Non-Self-Governing Territories of the United Nations. It is the responsibility of the public representation on Bonaire and The Netherlands as the governing power to work closely together with the Committee of 24 of the United Nations on a solution.

I was born and bret on Bonaire but live for many years in The Netherlands. So I am nothing more than an observer.

Saludo di William Anthony

Amstelveen, 25 april 2013

Check it out! http://9nl.it/Klik/

524690_4085574518325_298708755_n

Staatkundige structuur van Bonaire, het zelfbeschikkingsreferendum en de lijst van Niet-zelfbesturende Gebieden van Verenigde Naties

Was het een fout of speelt men de domme?

Als “directe banden” met Nederland, zo als het nu gestalte heeft gekregen, is wat de bevolking van Bonaire wilt en om die reden het zo wenst laten, is het een vrijwillige keuze van de bevolking. De bevolking geeft dan blijkt zich te hebben geconformeerd! Hetzelfde geldt voor het opeisen van het recht om een keuze middels een zelfbeschikkingsreferendum vrijwillig te maken. In verband daarmee het geen slecht idee een blik te werpen op het traject die naar de magische datum 10-10-10 leidde.

Volgens de resolutie 1541 (XV) van de Algemene Vergadering van 1960, zijn er drie manieren waarop een Niet-zelfbesturend Gebied zelfbeschikking kan uitoefenen en een volledige mate van zelfbestuur kan bereiken.

  1. Door vrije associatie met de besturende mogendheden of een andere onafhankelijke staat als resultaat van een vrije en vrijwillige keuze, door de mensen van het Gebied uitgedrukt via een geïnformeerd en democratisch proces;

  2. Door te integreren met de besturende mogendheid of een andere onafhankelijke staat op basis van volledige gelijkheid tussen de mensen van het niet-zelfbesturend gebied en die van de onafhankelijke staat;

  3. Door onafhankelijk te worden.

Aan deze voorwaarden zijn niet voldaan. Ondanks dat heeft meneer Ramonsito Booi ter afsluiting van een minirondetafelconferentie in Den Haag op 11 oktober 2006 een slotakkoord ondertekend waarin staat dat dat de eilanden Bonaire, Saba en Sint Eustatius een status als openbaar lichaam van Nederland zullen krijgen. Dit slotakkoord werd vervolgens met een ruime meerderheid gesteund door de Tweede Kamer, de Staten van de Nederlandse Antillen en de eilandraden van Bonaire, Sint-Maarten, Saba en Sint Eustatius.

Vanaf dat moment heeft één persoon een beslissing genomen al wetend of zonder zich te realiseren dat het volk eerst gepleegd diende te worden op dat punt. Een paar jaar later begon de voorbereidingen om een zelfbeschikkingsreferendum te houden. Helaas is dit twee keer mislukt!

Met 10-10-10 in zicht heeft de gedeputeerde voor staatkundige verhoudingen, meneer J.E. Abraham, namens het eilandgebied Bonaire op 22 april 2010 een bestuursakkoord met Nederland getekend waarin onder meer staat dat de bevolking van Bonaire heeft recht op zelfbeschikking en Bonaire stemt in met de afspraak dat de Staat der Nederlanden wordt erkend als rechtsopvolger van het land Nederlandse Antillen. Met Bonaire wordt overlegd over toekomstige eigendomsverhoudingen.

Nederland heeft daarmee de verantwoordelijkheid op zich genomen maar ook hier wordt geen melding gemaakt dat de bevolking eerst middels een referendum geraadpleegd moet worden.

In geen van beide gevallen, wat Booi en Abraham hebben getekend, wordt vermeld dat er ook is afgesproken dat op transitie datum 10-10-10 naast het behouden van het zelfbeschikkingsrecht Bonaire ook toegevoegd zal worden aan de list of Non-Self-Governing Territories of the United Nations. Hoe is dit mogelijk?

Nederland als lidstaat van Verenigde Naties hoort de regels te kennen. Of speelt men hier de domme?

Zelfs als Booi en Abraham het vergeten zouden hebben had Nederland op grond van het algemeen beginsel van goede nabuurschap deze twee heren daarop moeten attenderen. In de andere geval hadden deze twee heren Nederland moeten wijzen op haar verplichtingen.

Gebaseerd op de resoluties van United Nations als uitgaanspunt, noch de overeenkomst van 11 oktober 2006 noch dié van 22 april 2010 heeft een geldige betekenis die inhoud geeft aan de resultaat van de referendum uit 2004 zijnde “directe banden” met Nederland. Tenminste als Nederland als lidstaat van United Nations de resoluties, die ook door Nederland zijn geratificeerd, respecteert, serieus neemt en aanvaarden, als een heilige opdracht, de verplichting binnen het in dit Handvest vastgelegde stelsel van internationale vrede en veiligheid, het welzijn van de inwoners van deze gebieden naar beste krachten te bevorderen en, te dien einde:

a. de politieke, economische en sociale vooruitgang van deze volken, alsmede hun vooruitgang op het gebied van het onderwijs, hun rechtvaardige behandeling en hun bescherming tegen misbruiken, te verzekeren, met inachtneming van de nodige eerbied voor hun cultuur;

b. zelfbestuur te ontwikkelen, terdege rekening te houden met de politieke aspiraties van de volken en hen bij te staan bij de progressieve ontwikkeling van hun vrije politieke instellingen, overeenkomstig de bijzondere omstandigheden van elk gebied en zijn bevolking en hun verschillende stadia van ontwikkeling;

c. de internationale vrede en veiligheid te bevorderen;

d. de totstandkoming van constructieve op ontwikkeling gerichte maatregelen te bevorderen, het wetenschappelijk onderzoek aan te moedigen en samen te werken, zowel onderling als, zo daartoe aanleiding bestaat, met gespecialiseerde internationale lichamen, met het oog op de praktische verwezenlijking van de in dit artikel genoemde sociale, economische en wetenschappelijke doelstellingen; en

e. met inachtneming van de door overwegingen van veiligheid en door constitutionele overwegingen opgelegde beperkingen, regelmatig aan de Secretaris-Generaal, ter informatie, statistische en andere gegevens van technische aard te doen toekomen, die betrekking hebben op de economische en sociale omstandigheden, alsmede op het onderwijs in de gebieden waarvoor zij onderscheidenlijk verantwoordelijkheid dragen en welke niet behoren tot de gebieden waarop de Hoofdstukken XII en XIII van toepassing zijn.

Die eilanden in het  Caraïbisch  gebied worden nu illegaal bezet door Nederland.

Het ligt aan betrokken instanties om Bonaire op de lijst Niet-zelfbesturende Gebieden van Verenigde Naties te plaatsen. Die verantwoordelijkheid is van de volksvertegenwoordiging op Bonaire als Niet-zelfbesturende Gebied en Nederland als de besturende mogendheid om samen met het Committee of 24 van Verenigde Naties, te werken naar een oplossing.

Ik ben geboren op Bonaire maar woont al jaren in Nederland. Dus ik ben niets meer dan een observer.

Saludo di William Anthony

Amstelveen, 25 april 2013

Check it out! http://9nl.it/Klik/ 

Het verloop van het dekolonisatieproces op een rijtje.

Video

Bij Koninklijk Besluit van 2 december 1978 is de Koninkrijkswerkgroep geïnstalleerd. Deze had de opdracht te onderzoeken “mogelijke relaties tussen de Nederlandse Antillen, de eilanden van de Nederlandse Antillen en Nederland te inventariseren en te onderzoeken”. In het eind rapport van 1980 constateerde de Koninkrijkswergroep ten aanzien van een eventueel gebruik van het zelfbeschikkingsrecht dat het lid van Bonaire is van oordeel dat Bonaire in eerste instantie van het zelfbeschikkingsrecht gebruik dient te maken door met alle overige eilanden van de Nederlandse Antillen een zo hecht mogelijk staatsrechtelijk samenwerkingsverband te vormen. In ieder geval geeft dit lid voorkeur aan het BEHOUDEN VAN STAATSRECHTELIJKE BANDEN TUSSEN BONAIRE EN NEDERLAND (laso directo) EN HET BESCHOUWT DIT EVENEENS ALS UITOEFENING VAN HET ZELFBESCHIKKINGSRECHT.

In de volksraadpleging van 10 september 2004 stemde de meerderheid van de bevolking van Bonaire voor directe banden met Nederland.

Naar aanleiding daarvan is er bij brief van 7 juni 2006 in het kader van de hervorming van de staatkundige verhoudingen van de Antilliaanse eilanden aan de Raad van State om voorlichting gevraagd over constitutionele inbedding van, in dit geval, Bonaire zoals afgesproken volgens de Slotverklaring van de start-Rondetafelconferentie op 26 november 2005.

De vraag was of de Raad verschillende modellen kon schetsen voor de mogelijke staatsrechtelijke vormgeving en constitutionele inbedding van de directe band tussen Bonaire en Nederland.

Op 18 september 2006 publiceerde de Raad van State van het Koninkrijk zijn voorlichting over de op handen zijnde staatkundige hervormingen en stelt onder meer:

“3. De staatsrechtelijke positie van (de eilanden) Bonaire, Saba en Sint Eustatius

3.1. De drie eilanden in het Nederlandse staatsbestel

De afdeling gaat, zoals gezegd, uit van de in het Hoofdlijnenakkoord neergelegde overeenstemming over een bestuursvorm waarbij de eilanden Bonaire, Saba en Sint Eustatius rechtstreeks met Nederland verbonden zijn. De hiermee gemaakte keuze wordt niet goed weergegeven door de drie eilanden aan te duiden als “Koninkrijkseilanden”, zoals hier en daar is geschied, of “Koninkrijksgebieden”. Dit zou immers niet duiden op een rechtstreekse relatie met Nederland, maar met het Koninkrijk als geheel. Een (bestaand of daartoe te vormen) orgaan met vertegenwoordigers van de vier landen Nederland, Curaçao, Aruba en Sint Maarten zou dan moeten worden belast met het bestuur van de eilanden, voor zover dit niet aan de lokale eilandelijke autonomie kan worden overgelaten.
De afdeling heeft reeds gewezen op de in de praktijk gebleken ondoelmatigheid van zulke samenwerkingsregelingen. Dat bezwaar wordt nog aanzienlijk versterkt door het feit dat wegens de beperkte schaal van de drie eilanden niet kan worden volstaan met een beperkte ondersteuning- en toezichtfunctie, maar dat zal moeten worden voorzien in taken die in Nederland aan provincie en centrale overheid zijn opgedragen.
Een relatie niet met het Koninkrijk, maar direct met Nederland ondervangt dat bezwaar. Daarin zal echter niet zonder meer het model van de Nederlandse gemeente bruikbaar zijn. Naar bevolkingsomvang zijn de drie eilanden kleiner (twee ervan veel kleiner) dan voor een gemeente wenselijk wordt geacht. Ook naar taken en problemen onderscheiden ze zich sterk. De grote afstand, het insulaire karakter (met bijgevolg eigen lucht- en zeehavens op elk der eilanden), de kleine oppervlakte, een moeilijk reliëf en de economische afhankelijkheid van slechts enkele producten(zie noot 20) wijzen er al op dat niet zonder meer op het bekende model van de gemeente kan worden teruggevallen. Meer dan voor een gewone gemeente het geval is, zullen van de algemene Nederlandse wetgeving afwijkende voorzieningen moeten worden getroffen. Deze afwijkingen komen deels voort uit de noodzaak om voor de rechtspleging en -handhaving voorzieningen te treffen voor de Caribische delen van het Koninkrijk gezamenlijk. Daarnaast komen ze voort uit de sociaaleconomische omstandigheden van de regio. Die staan eraan in de weg de meeste Nederlandse wetten inzake belastingen en sociale zekerheid onverkort te volgen.
De afdeling meent dan ook dat geen van deze twee relatief eenvoudige modellen een passend antwoord geeft op de behoeften van de betrokken drie eilanden. Zij geeft in overweging de drie eilanden een positie te verschaffen binnen het Nederlandse staatsbestel die rekening houdt met de bijzondere eisen die aan het bestuur worden gesteld. Dit zou kunnen door deze gebieden, in plaats van ze op te nemen in de gewone structuur van de Nederlandse territoriale decentralisatie (provincies, gemeenten), bij speciale wettelijke regelingen in te richten als openbare lichamen in de zin van artikel 134 van de Grondwet. Op deze basis is eerder het bestuur geregeld voor de Zuidelijke IJsselmeerpolders, Elten en Tudderen, gebieden die om uiteenlopende redenen evenmin pasten in de gewone structuur van de territoriale decentralisatie”.

Op 4 oktober 2006 werd bekend gemaakt dat de eilanden Bonaire, Saba en Sint Eustatius een status als openbaar lichaam zullen krijgen.

Het slotakkoord hierover werd ondertekend ter afsluiting van een minirondetafelconferentie in Den Haag op 11 oktober 2006 en werd vervolgens met een ruime meerderheid gesteund door de Tweede Kamer, de Staten van de Nederlandse Antillen en de eilandsraden van Bonaire, Sint-Maarten, Saba en Sint Eustatius.

In 2009 begon de voorbereidingen om een referendum over die afspraak in 2010 te houden. Het referendum stond oorspronkelijk gepland op 15 januari 2010. Maar de eilandsraad besloot later om het referendum te organiseren op 26 maart 2010, echter gezaghebber Glenn Thode startte een procedure op om het referendum niet door te laten gaan, omdat de redenatie voor het referendum “de test van het internationale recht niet zal doorstaan”. Volgens deze procedure (volgens het staatsrecht van de toenmalige Nederlandse Antillen) moest de Gouverneur goedkeuring verlenen aan het besluit van de Gezaghebber. Toenmalig Gouverneur van de Nederlandse Antillen Frits Goedgedrag besloot dat de beslissing van gezaghebber Thode gegrond was en weigerde het referendum uit te schrijven. Het referendum vond hierdoor pas plaats na de opheffing van de Nederlandse Antillen.

De eilandsraad had voor het oorspronkelijke referendum in januari, nog voor de integratie van Bonaire binnen het Nederlandse staatsbestel, de vraagstelling voor het referendum al vastgelegd. De volgende keuze zou moeten worden voorgelegd:

“Ik wil dat Bonaire een rechtstreekse band met Nederland zal hebben in de vorm van:

A. Associatie (Bonaire krijgt een eigenstandige positie binnen het Koninkrijk) of
B. Integratie (Bonaire wordt deel van Nederland)”

Ook nadat Bonaire was toegetreden tot het Nederlands staatsbestel en het eiland een openbaar lichaam van Nederland was geworden, bleef er de wens voor een referendum. Na overleg met de minister van Binnenlandse Zaken heeft de Eilandraad besloten het referendum toch door te laten gaan. Het nieuwe referendum op werd georganiseerd op 17 december 2010.

De oude vraagstelling was reeds achterhaald, nadat Bonaire geïntegreerd was als openbaar lichaam. Daarom heeft de Eilandsraad een nieuwe vraagstelling bedacht voor het referendum:

“Ik ben het ermee eens, dat Bonaire een openbaar lichaam is geworden in de zin van artikel 134 van de Nederlandse Grondwet: “Ja” of “Nee”.”

De opkomst was 35% stemmers en heeft de 51% niet gehaald. Daardoor is het referendum ongeldig verklaard. Zeer dom van de 65% thuisblijvers, die op advies van politieke partijen niet zijn gaan stemmen. Als zij blanco zou hebben gestemd zou dat als opkomst geteld worden. Een blanco stem wordt wel meegenomen bij het bepalen van de opkomst (het aantal mensen dat naar het stembureau is gekomen om te stemmen). Een blanco stem telt niet bij de berekening van de uitslag en de kiesdeler/kiesdrempel. Daarvoor worden uitsluitend de stemmen geteld die zijn uitgebracht op een van de kandidaten.

Het wetsvoorstel strekkende tot het opnemen van een constitutionele basis voor de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba in de grondwet, conform het voorgestelde artikel 132a van de grondwet, is op 27 december 2011 ingediend door de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en is op 23 oktober 2012 door de Tweede Kamer aangenomen.

In hun gezamenlijke commissievergadering van 19 maart 2013 inzake de verklaring dat er grond bestaat een voorstel in overweging te nemen tot verandering in de Grondwet, strekkende tot het opnemen van een constitutionele basis voor de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba en het regelen van de betrokkenheid van hun algemeen vertegenwoordigende organen bij de verkiezing van de leden van de Eerste Kamer hebben de leden van de vaste commissies voor Koninkrijksrelaties en voor Binnenlandse Zaken en de Hoge Colleges van Staat / Algemene Zaken en Huis der Koningin, na kennisneming en weging van opmerkingen terzake in de memorie van antwoord en mede naar aanleiding van gesprekken met de bestuurders van de openbare lichamen, besloten om de schriftelijke behandeling van het voorstel op te schorten totdat de evaluatie van de nieuwe staatskundige structuur binnen het Koninkrijk in 2015 heeft plaatsgevonden.  Hiermee wordt, volgens de Eerste Kamer, recht gedaan aan de volgtijdelijkheid van een evaluatie van de staatkundige structuur voordat een (nieuwe) staatkundige structuur in de Grondwet wordt vastgelegd.

In dit opsomming heb ik twee opmerkingen.

Om te beginnen de vergelijking gemaakt door de Raad van State met andere territoriale openbare lichamen binnen het Europese deel van Nederland, zoals de Zuidelijke IJsselmeerpolders, Elten en Tudderen, voor toepassing van artikel 134 van de Grondwet als de grondslag voor de openbare lichamen in het Caraïbische deel van Nederland. Dit klopt niet.

Tot 10 oktober 2010 vormden deze eilanden het land Nederlandse Antillen die een autonome status had. Ze waren geen Nederlands overheidsorganen. Het land Nederlandse Antillen was ook geen Nederlands overheidsorgaan. Maar vormde samen met Aruba en Nederland het Koninkrijk der Nederlanden. Drie aparte landen binnen het Koninkrijk. De structuur van de territoriale decentralisatie of te wel de bevoegdheden tussen verschillende overheidsniveaus vielen in het land Nederlandse Antillen. 

Derhalve voor de keuze om Bonaire, Sint Eustatius en Saba aan te merken als openbaar lichaam conform artikel 134 Grondwet had de uitslag van de zelfbeschikkingsreferendum eerst vooraf moeten gaan. Daarna kon men een vorm gaan gieten. “Laso directo” was te ruim geformuleerd en het was te voorbarig om dan te concluderen dat daarmee integratie binnen het Nederlandse staatsbestel het enige mogelijkheid was terwijl een keuze voor associatie naar voren is geschoven. Voormalige staatssecretaris mevrouw Ank Bijleveld-Schouten heeft het onwenselijk geacht op de uitslag van het zelfbeschikkingsreferendum op Bonaire te wachten.

Misschien ook wel handig te vermelden dat de gebieden, de Zuidelijke IJsselmeerpolders, Elten en Tudderen, genoemd in de voorlichting van de Raad van State zijn ontstaan door drooglegging van delen van de voormalige Zuiderzee.

De andere opmerking is dat vanuit een politieke partij wordt gedacht dat het houden van het zelfbeschikkingsreferendum een kwestie van politiek is die op een verkiezingsprogramma geplaatst kan worden voor de verkiezingscampagne. Dit is ook onjuist. De eilandsraden zijn verantwoordelijk voor het organiseren van een zelfbeschikkingsreferendum maar dit recht is op grond van de resoluties 1514 (XV), 1541(XV) en 2625 (XXV) van de Algemene Vergadering van de VN toegekend aan de bevolking en niet aan politieke partijen. Ook in artikel 1 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten is het zelfbeschikkingsrecht vastgelegd.

Hoe dan ook strookt verdere behandeling van het wetsontwerp nadat de evaluatie van de nieuwe staatskundige structuur binnen het Koninkrijk in 2015 heeft plaatsgevonden zonder het uitslag van een zelfbeschikkingsreferendum niet met het zorgvuldigheidsbeginsel en motiveringsbeginsel waaraan ook bij het tot stand brengen van rechtmatige wetgeving voldaan moet worden; de algemene beginselen van behoorlijke wetgeving.

Thans hebben zowel op Bonaire als op Sint Eustatius organisaties een petitie opgestart met het verzoek aan de lokale overheden al datgene te doen wat nodig is om het recht van zelfbeschikking in vrijheid te kunnen uitoefenen.

http://url4u.nl/Statia

http://url4u.nl/referendum

Bronnen:

  • Compendium van het staatsrecht / door T. Koopmans 1984 Kluwer B.V.
  • Tweede Kamer, vergaderjaar 2009–2010, 31 954, nr. 15
  • Rapportage Referendumcommissie Bonaire 2009
  • Brief van 7 juni 2006, kenmerk DGM/DBM 2006262415 van de Minister voor Bestuurlijke Vernieuwing en Koninkrijksrelaties
  • Voorlichting Raad van State 18 september 2006
  • Besluit Gouverneur nr. HT-10/0011 – 12 februari 2010
  • wikipedia.nl
  • parlementairemonitor.nl
  • Brief 02 februari 2010 van Gezaghebber Thodé
  • dutchgenealogy.nl

Alle fouten voorbehouden (2013).
Aanvulling en reacties kunnen als comment geplaatst worden.

http://amzn.com/B006K9TYM0

Inzake fysiotherapie BES / Inzake het voorstel grondwetswijziging

Volgens de Eerste Kamer heeft dus iedereen die bezwaar maakt tegen het voorstel Grondwetswijziging individuele problemen. Wat zal het volgende worden?Image

datum 26 februari 2013

Geachte heer Smaal,

Hierbij wil ik de ontvangst bevestigen van uw brief van 12 februari 2013 inzake fysiotherapie BES. Uw brief is ter kennis gebracht van de vaste commissies voor Koninkrijksrelaties en voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport.
De Eerste Kamer heeft volgens de Grondwet een rol bij de totstandkoming van wetgeving en bij de controle van de regering. Burgers kunnen de leden behulpzaam zijn bij hun wetgevende en controlerende werk door hun bezwaren te melden. Om die reden dankt de commissie u voor de moeite die u heeft genomen om uw problemen op te schrijven. Uit brieven van burgers kunnen problemen en misstanden gesignaleerd worden die breder voorkomen en bijgestuurd moeten worden of die niet in voorgestelde wetgeving terecht zouden moeten komen. Fracties beoordelen deze informatie tegen de achtergrond van hun programma’s. Vervolgens is het de vraag of er een meerderheid in de Kamer bestaat om veranderingen tot stand te brengen.
Eerste Kamerleden mogen schriftelijke vragen aan de regering stellen over onderwerpen die niet direct met een wetsvoorstel te maken hebben. Van dit recht maken zij echter maar beperkt gebruik. Controle van het actuele regeringsbeleid is – zo wordt algemeen gevonden – in de eerste plaats een zaak van de Tweede Kamer.

Over het algemeen kan de Kamer geen invloed uitoefenen op de concrete afwikkeling van individuele problemen, omdat ook ministers en staatssecretarissen vaak niet de bevoegdheid hebben te beslissen over individuele gevallen. Juist om zorgvuldig om te kunnen gaan met de belangen van alle afzonderlijke inwoners van ons land is de uitvoering van heel veel wetten in handen gelegd van vele instanties die dichter bij de burger staan en de tijd hebben zich in dossiers te verdiepen. De rechtspraak is in handen gelegd van onafhankelijke rechters. Veel mag ook geregeld worden door lokaal bestuur. Als medewetgever is het voor de Eerste Kamer steeds een punt van aandacht dat ook de mogelijkheden van bezwaar en beroep goed geregeld zijn voor burgers die het niet eens zijn met besluiten die hen raken, zonder daar overigens zelf een rol in te spelen. Ook de Nationale Ombudsman kan individuele klachten in behandeling nemen die betrekking hebben op het functioneren van overheidsorganen.

Hoewel u mogelijk teleurgesteld bent in de mogelijkheden die deze Kamer heeft om uw individuele problemen op te lossen, mag u er op vertrouwen dat de leden van deze Kamer zich bij elke brief de vraag stellen of er wellicht iets in de algemeen geldende regels te kort schiet en aangepast moet worden.

Hoogachtend,
De plv. griffier van de Eerste Kamer,

Mr. Warmolt de Boer

==============================================================

http://caribischnetwerk.ntr.nl/2013/03/05/positie-bes-liever-niet-zo-snel-in-de-grondwet/

datum 12 maart 2013

Geachte heer Anthony,

Hierbij wil ik de ontvangst bevestigen van uw brief van 3 maart 2013 inzake het voorstel grondwetswijziging. Uw brief is ter kennis gebracht van de vaste commissies voor Koninkrijksrelaties en voor Binnenlandse Zaken en de Hoge Colleges van Staat / Algemene Zaken en Huis der Koningin. De Eerste Kamer heeft volgens de Grondwet een rol bij de totstandkoming van wetgeving en bij de controle van de regering. Burgers kunnen de leden behulpzaam zijn bij hun wetgevende en controlerende werk door hun bezwaren te melden. Om die reden dankt de commissie u voor de moeite die u heeft genomen om uw problemen op te schrijven. Uit brieven van burgers kunnen problemen en misstanden gesignaleerd worden die breder voorkomen en bijgestuurd moeten worden of die niet in voorgestelde wetgeving terecht zouden moeten komen. Fracties beoordelen deze informatie tegen de achtergrond van hun programma’s. Vervolgens is het de vraag of er een meerderheid in de Kamer bestaat om veranderingen tot stand te brengen.
Eerste Kamerleden mogen schriftelijke vragen aan de regering stellen over onderwerpen die niet direct met een wetsvoorstel te maken hebben. Van dit recht maken zij echter maar beperkt gebruik. Controle van het actuele regeringsbeleid is – zo wordt algemeen gevonden – in de eerste plaats een zaak van de Tweede Kamer.

Over het algemeen kan de Kamer geen invloed uitoefenen op de concrete afwikkeling van individuele problemen, omdat ook ministers en staatssecretarissen vaak niet de bevoegdheid hebben te beslissen over individuele gevallen. Juist om zorgvuldig om te kunnen gaan met de belangen van alle afzonderlijke inwoners van ons land is de uitvoering van heel veel wetten in handen gelegd van vele instanties die dichter bij de burger staan en de tijd hebben zich in dossiers te verdiepen. De rechtspraak is in handen gelegd van onafhankelijke rechters. Veel mag ook geregeld worden door lokaal bestuur. Als medewetgever is het voor de Eerste Kamer steeds een punt van aandacht dat ook de mogelijkheden van bezwaar en beroep goed geregeld zijn voor burgers die het niet eens zijn met besluiten die hen raken, zonder daar overigens zelf een rol in te spelen. Ook de Nationale Ombudsman kan individuele klachten in behandeling nemen die betrekking hebben op het functioneren van overheidsorganen.

Hoewel u mogelijk teleurgesteld bent in de mogelijkheden die deze Kamer heeft om uw individuele problemen op te lossen, mag u er op vertrouwen dat de leden van deze Kamer zich bij elke brief de vraag stellen of er wellicht iets in de algemeen geldende regels te kort schiet en aangepast moet worden.

Hoogachtend,
De plv. griffier van de Eerste Kamer,

Mr. Warmolt de Boer

Link

PETITIE ZELFBESCIKKINGSREFERENDUM OP BONAIRE

Voorgeschiedenis:

Op 10 september 2004 werd op Bonaire een niet-bindend referendum gehouden.

Uitslag referendum

Optie Stemmen Percentage
A: binnen de Nederlandse Antillen blijven 853 15,94
B: een directe band met Nederland 3.182 59,45
C: een autonoom land binnen het Koninkrijk 1.290 24,10
D: volledige onafhankelijkheid van het Koninkrijk 27 0,50
Blanco en ongeldige stemmen 106 1,94
Opkomst 5.458 57,24

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Bonaire

Op 11 oktober 2006 bereikte Bonaire (samen met Saba en Sint Eustatius) een akkoord met de Nederlandse regering over een rechtstreekse band met Nederland. De Nederlandse Antillen zijn op 10 oktober 2010 ontbonden en Bonaire, gelijk aan Saba en Statia, als openbare lichaam zoals bedoeld in artikel 134 van de Grondwet ingericht.

Het was de bedoeling dat er ook nog een referendum zou worden gehouden op 15 januari 2010, dat na veel politieke ophef – zowel op de Antillen als in Nederland – niet doorging. Uiteindelijk werd er na overleg met de minister van Binnenlandse Zaken, Piet Hein Donner toch een referendum gehouden op 17 december 2010 die door politieke partijen is geboycot.

Inmiddels heeft de Nederlandse regering het wetsvoorstel strekkende tot het opnemen van een constitutionele basis voor BES aangenomen waarbij Bonaire, Saba i Statia definitief in Nederland geïntegreerd zullen worden als bedoeld in het door de regering voorgestelde nieuwe artikel 132a van de Nederlandse Grondwet. De procedure wordt nu in de Eerste Kamer voortgezet. Dit alles gebeurd zonder zonder de zelfbeschikkingsreferendum te houden. Wij vinden dit gang van zaken onacceptabel.

Why is the peoples’ right of self-determination emphasized to this extent? Because if the right of self-determination of people as a group is not secured, then the basic right of each individual in the group will not be secured.”

In het licht van het voorafgaande is de bevolking van Bonaire van mening dat ze hun recht op zelfbeschikking niet hebben uitgeoefend. De bevolking heeft immers geen bewuste keuze kunnen maken over hun toekomstige politieke status. De keuze voor directe banden is een andere dan de keuze voor integratie, die zelfs niet voorlag als keuze. Noch heeft de bevolking de kans gehad om zelf hun eigen economische, sociale en culturele ontwikkeling ter hand te nemen. Volgens de Resolutie 1541 van de Verenigde Naties moet iedere wijziging van een status “een vrijwillig uitgesproken wens zijn van de bevolking van het betreffend gebied die handelt met volledige kennis van de wijziging van hun status…”

Wij teken daarom deze petitie.