de nalatenschap van Jan Hendrik Tijdens de Britse overheersing wordt Stefanus Martien Anthony geboren, zoon van een alleenstaande moeder. Hij groeit op in een periode met veel discussies tussen de …

Source: Descendanten



de nalatenschap van Jan Hendrik

Tijdens de Britse overheersing wordt Stefanus Martien Anthony geboren, zoon van een alleenstaande moeder. Hij groeit op in een periode met veel discussies tussen de kerk en de staat over wettelijk huwelijk van slaven, het erkennen van hun kinderen en het onderwijs. Gaande het dispuut met betrekking op zedelijkheid en losbandigheid in de samenleving, wordt de klein jongetje later een voorbeeld voor het huwelijk tussen slaven en vrije personen. Op jonge leeftijd krijgt Stefanus Martien Anthony een liefdesrelatie met een slavenmeisje genaamd Martha Flora. In 1841 trouwt Stefanus Martien Anthony met haar. Samen zijn ze tot aan de dood bij elkaar gebleven. Hun liefdesgeschiedenis is de geschiedenis van Curaçao en Bonaire: armoede en rijkdom, geluk en verdriet. Lees hoe de nakomelingen verder door het leven zijn gegaan.
Een familiegeschiedenis gekoppeld aan een tijdslijn.

Look inside the book here: Look inside

Kopen: Bestellen

Order: Buy It


Behind the scenes of the artistic history of William Anthony

Edition: 3

The extended English edition of Musika Maestro.

The Antilliaanse Nieuwsbrief, Volume 43, May / June 2002 issued by the ‘Antillenhuis’ in The Hague:

“His love for the music of Bonaire is rooted in his memories of elderly people from his surroundings making music on self-made stringed instruments made of metal cooking oil can Tralala (blek’i zeta dushi Tralala).”

This book gives a behind the scenes access at the artistic experiences, the challenges and the enjoyable moments of William Anthony.

He also tells briefly about the history of music on the islands of Bonaire, Curaçao and Aruba. And he focuses on the inspired idea behind the creation of some songs. In particular, the connection between the song “Esta Dushi” and the Second World War.

The English edition.
Publication Date: jun 08 2015
ISBN/EAN13: 1511787473 / 9781511787475
Page Count: 86
Binding Type: US Trade Paper
Trim Size: 6″ x 9″
Language: English
Color: Full Color
Related Categories:
Biography & Autobiography / Cultural Heritage
“Musika Maestro” by Anthony & Anthony

About the author:

Julino Willem Anthony (February 23, 1956) was born on Bonaire.

There, he attended the primary school and then the Lagere Technische School (Lower Technical School). This education was completed in Curaçao. Then he started his career at Shell Curaçao N.V. at the company school.

He has performed at many venues as a singer and produced his own CDs. He sometimes also has a gig as an actor and (noble) extra in Dutch television productions, in addition to his regular job.

Furthermore, he enjoys what life has to offer.

Doorzettingsvermogen en Wilskracht

Order at:


Police officer attacked a protestor

For some years the people of Bonaire are demonstrating to claim the right to exercise their right of self-determination. Bit by bit it reaches a peak. In February 2015 a police officer attacked a protestor while he was filming the police agent stopping a demonstration in Kralendijk.

Last year, the end of 2014, the Governor took the General Police Adopt – 1919, the colonial period in which Bonaire belonged to Curaçao and Dependencies. With this colonial Adopt  the Governor wanted to stop the demonstrations.


Here is a brief summary 2014

How was the year 2014 William Anthony? Productive.

Inspired by the activities on Bonaire I made a translation of the song “I am … I said” composed by the American singer-songwriter Neil Diamond, titled “Mi t’ei … m’a bisa”. Unfortunately, he has not given clearance for its releasey because almost never approves translation of his songs. A disappointment that does not outweigh the other benefits.

Published books:

• Musika Maestro (1st edition 2002, 2nd edition 2014)
A global history of the music on Bonaire, and the personal life of my career as a singer.

• Sobrá (2014)
A collection of prose / poetry

• Hoezo Discriminatie? (2014)
Nonfiction: Minorities, racism,

Some have gone over the counter. They are also included in libraries, Collection Antilliana The Hague and Leiden University.

Studio recording:

Raspado (2 tracks download)
It was Cha-ching! at download portals.

Especially in the West Indies, I was frequently in the media with my published articles in various newspapers about integration of Bonaire in the Netherlands.

What will be the year 2015 is still a surprise!



William Anthony (Julino Willem Anthony born February 23, 1956). When he was member of the Boy Scout Sint Michael he used to sing and tell stories around the campfire. At the age of 15 he was challenged by his fellow students from the Lower Technical School to act once as a guest star with a school band. He entered that challenge. Short thereafter he was asked by his uncle Tavio Sint Jago to join the church choir Santa Cecilia of the Roman Catholic Church in the village Rincon. In the same period a band was formed in the village with the name “The T.N.T. Power”. William was one of the singers. His debut on Bonaire was short. He had successfully completed his third year technical training and moved to Curaçao for follow-up study. There he did not remain inconspicuous. He was asked to join the church choir of the Cathedral of Pietermaai, directed by the schoolteacher Franklin “Frank” Francisca. It was a new debut full of surprises. In the meanwhile was William in training at the business school of the Dutch oil multinational Shell on Curaçao. Again the fellow students encouraged him to take part in a song contest which was going to be held; Festival Voz di Oro Korsou 1974. He did it again. And he also participated with the song festival of Shell Workers Recreation Centrum. Gradually, he came into contact with different promoters of local talents on Curaçao. Oswin “Chin” Behilia, Stanley Cratz and Eddie Heyliger are just a few. He has appeared often on in different venues such as Havana Night Club and Bunnies Club in hotel Country Inn where he got a huge “push” by Humberto Nivi and Norwien “Nochi” Willems. His performance in the revue of August 1981 El Toro & co. in the Cave the Neptune of the Curacao Plaza Hotel & Casino has drawn particular attention from the media. Also in surrounding countries in South America and the Caribbean were his performances experienced as pleasant. In his book Musika Maestro he tells about his brilliant artistic experiences.


Although William Anthony has made a lot of studio recordings it never came to the release of an LP or 45 single. But the change came later. In 1986 he moved to the Netherlands came into contact with Oscar Harris. He gave William copies of some backing tracks for the rehearsal and a cd-recording. With the support of Jan de Jonge, a prominent political leader in Amsterdam, the cd production has been financed. The release was in October 1992 with the title “A helping hand” and was intended as support realization of playing facilities for children in the Bijlmer, one of the deprived areas of Amsterdam. The presentation is announced with great fanfare but in a few days earlier, a plane crashed down on apartment buildings in the district. There were many deaths. All the attention went to the accident and overshadowed the action with “A helping hand”. It took some years before a new idea has emerged for the release of a cd. In 1993 sparked the then Amsterdam police chief Eric Nordholt the discussion about life-threatening Antillean criminals dumped in the Netherlands by the Netherlands Antillean authorities. Within the Netherlands-Antilles Friends Society, where he was a member of, the idea arose to emphasize the cultural relationship between Netherlands and Netherlands Antilles with some well known songs. It became the second cd-single released in 1998; Music from Bonaire.

Year Titel Label  
1992 A Helping Hand Rincon CD-single
1998 Music from Bonaire * Rincon CD-single
2007 Nos Ta Canta Rincon CD-single
2009 Tesoro Rincon Album
2010 Esta Dushi (Bula Waya) Rincon Album
2011 Kunuku ** Rincon Album
2012 Grandi Grandi Grandi Rincon CD-single
2013 Amsterdam and I Rincon 2 tracks download
2013 De Hollandse Galjoen Rincon 3 tracks download
2013 Farewell Rincon 1 track download
2014 Raspadó Rincon 2 tracks download

*   Made possible by the generous support of the business center on Bonaire

** Made possible by the Prins Bernhard cultuurfonds Netherlands Antilles and Aruba

Dutch television

In 1978 makes Netherlands knowledge with Willem Anthony playing Feliciano’s henchman Marco in the series Duel in de diepte. Later, he returns as an extra in Goede Tijden, Slechte Tijden and, as a policeman, in Prettig Geregeld.

In 2006 he presents his idea for a mail box security flap in the Best Idea of The Netherlands.
Of more recent date are a act as points of contact officer in the Klokkenhuis (2012) and in the role of the father of Willy Wartaal in Zapp Echt Gebeurd (2013).


William Anthony garnered numerous awards. A few are:

Year Organization Award
1977 Festival di Canto Shell Werknemers Recreatiecentrum Winner
1981 Songfestival radio Korsou FM Winner
1983  Asosashon di Musiko di Corsow, Willemstad, Curaçao Winner Festival Voz y canción Korsou
1984 Promocion Cultura Arubano Oranjestad, Aruba Certificado di Merito         Festival OTI Antillas
Festival Internacional de la Canción y de la Voz de Puerto Rico Huesped Distinguido de Puerto Rico
The Barrett Youth Movement Of the Barrett Memorial Methodist church, Willemstad, Curaçao Certificate of Appreciation
Primer Festival Internacional de la Canción de Caracas El Leon de Oro


William Anthony has published a couple of books


  • Musika Maestro: a global history of the music on Bonaire, and the personal experiences as a singer.


  • Sobrá (= leftover, contains some poems, remnants and other shreds of my artistic activities)
  • Hoezo Discriminatie? (He tells about his experience and how he dealt with the culture shock when moved to the Netherlands.)
  • Second edition Musika Maestro


  •  Chicken Tonight
  • Leeuwarder Courant
  • Maggie
  • KLM Fly the difference
  • Immigratie en Naturalisatiedienst (IND)

Integratie van Bonaire in Nederland

De laatste drie jaren heb ik me laten meeslepen in de discussie over de nieuwe staatsrechtelijke positie van Bonaire binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Het kon ook niet anders want als Bonairiaan zijnde wil ik op de hoogte blijven van sommige ontwikkeling op het eiland. Al woon ik niet daar. Het meest belangrijke is ook het meehelpen duidelijkheid te krijgen over de wijze waarop de integratie van Bonaire in Nederland is gegaan. Bij mij wekt het een gemend gevoel op. Verdragen en besluiten van volksrechtelijke organisaties laat ik over aan deskundigen op dat gebied. Ik ga in op de vraag of het integratie van Bonaire in Nederland gebaseerd is op een ideologie of is er daadwerkelijk sprake van een samensmelting op de juiste verhouding.

In de jaren 80 ontstond een toestroom van Surinamers naar Nederland. Die mensen moesten opgevangen worden en zijn opgenomen in de economische conjunctuur van Nederland. Er ontstond een grote behoefte. Om daarin te kunnen voorzien zijn er vele gesubsidieerde stichtingen opgericht voor de opvang en begeleiden van deze nieuwkomers in de Nederlandse maatschappij. Rekening werd gehouden met hun meegenomen culturele bagage. Diverse stichtingen organiseerden activiteiten voor Surimaners. Ook op het gebied van arbeid ontstond er een behoefte. De instroom op de arbeidsmarkt werd steeds groter en groter. Als empowerment werd een allochtoonbeleid ontwikkeld en er kwamen allerlei allochtonen overleg organen. Vooral op het “allochtonen genieten de voorkeur” was er veel kritiek. De hartelijke ontvangst van Surinamers keerde zich om. De Surinamers werden messentrekkers genoemd en kregen de schuld aan alles wat er mis ging in Nederland. Daarna werd Antillianen toegevoegd. Het werd Surinamers en Antillianen. De benaming voor vele stichtingen werd gewijzigd in voor Surinamers en Antillianen. In wezen hadden Antillianen zelf niets; net net nada. De combinatie “voor Surinamers en Antillianen” heeft ook niet lang geduurd. Het land Nederlandse Antillen stond op het punt om te verdwijnen. Surinamers hebben zich zo sterk georganiseerd en gelukt het criminaliseren van Surinamers terug te dringen. Hoewel dat sfeer bij Antillianen bleef hangen stak het zijn kop op bij een ander bevolkingsgroep. De Marokkanen kwamen aan de beurt met Antillianen in de achtergrond en daar tussenin de Joegoslaviër, Moslim en ga zo maar door. Nu was het de beurt aan Marokkanen gesubsidieerde stichtingen te krijgen. Ook dat is gelukt. En Antillianen dan?

Ongetwijfeld zijn er pogingen geweest organisaties specifiek gericht op Antillianen van de grond te krijgen. Maar Antillianen vielen buiten de boot, tussen wal en schip. De redenering was dat Antillianen zijn Koninkrijksgenoten en vallen dus niet in dat categorie allochtonen om van de speciale voorzieningen gebruik te kunnen maken. Antillianen moeten daarom gebruikmaken van faciliteiten zoals ieder ander Autochtoon. Zeer theoretisch allemaal. Geroepen werd over Antillianen en Arubanen in Nederland verplicht te laten inburgeren. Maar ook de schreeuw over criminele en/of kansloze Antillianen en terugsturen werd luider. Antillianen werden voor hun lot gelaten en waren afhankelijk van de politiek. Het “Antillenhuis” bood steun daar waar het kon en mondjes maat sprong het Kabinet voor Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken (KabNA) erbij wanneer een culturele activiteit georganiseerd wilde worden. Eens in de zoveel tijd.

Bij Surinamers en Marokkanen is het gelukt zich te organiseren. Helaas is dit niet geval bij Antillianen. In feite heeft er nooit een stevig eenheid bestaan tussen Antillianen als zodanig. Aan de andere kant wel Koninkrijksgenoten maar geen deel van de Nederlandse volks is wat anders dan maatschappelijk participatie. Realistisch gezien is het ook logisch. Het zijn meer dan twee volkeren. Eén in het Caribische gebied verdeeld over 6 eilanden en de andere in Europa. Het land Nederlandse Antillen bestaat niet meer. Eigenlijk de “Antilliaan” ook niet meer. Of moet je nu gaan zeggen Antilliaan uit Aruba, Antilliaan uit Saba, Antilliaan uit Bonaire, Antilliaan uit Curaçao, Antilliaan uit Sint Maarten en Antilliaan uit Statia? Dan geldt dat ook voor de kreten criminele en/of kansloze Antillianen en terugsturen. Meer specifiek gericht. Op het gebied van inburgering als Koninkrijksgenoot lijkt het sterk dat een “Antilliaan” nu zal gaan rondlopen in een boerenkiel. De afkomst zal nooit verlogen worden. Naar mijn opinie is de integratie van Bonaire, Statia en Saba niets meer dan een ideologie. Gebaseerd op geld. Puur business. Hoe sterk voelen de volkeren zich naar elkaar toegetrokken? In Nederland anders dan het geval bij Marokkanen en Surinamers, zullen de “Antillianen” bij gratie misschien gebruik kunnen maken van subsidie voor activiteiten. Voor Antillianen of …? Zelfs daarover heb ik mijn twijfels.

It’s not always BINGO!!!

Recently, the singer William Anthony asked for the required authorization to reproduce and distribute copies or phonorecords of “Mi t’ei … m’a bisa”.
A translation of the original song “I am… I said” composed by the American singer-songwriter Neil Diamond. It’s about the confusion, deception and sadness that a person can feel and at the same time that feeling of rebellion because of an unwanted reality. Feelings of doubt and insecurity which are very difficult to describe when thinking about going back to the native island but discovered that it has been changed and there’s no making a way back.

On the request of Universal Music Publishing Group, the Publisher of Neil Diamond, the preparation has been done for the clearance request. The final version of “Mi t’ei… m’a bisa” was recorded. Neil Diamond in spite did not give the authorization. The Publisher argued: “I have asked for a specific reason but understand by my colleague that Neil Diamond almost never approves adaptations”. It’s a very disappointing and bad news. But everything has a reason. An article in The Daily Telegraph Telegraph simply referred to the song’s “raging existential angst”.    Apparently Neil Diamond is so emotionally attached to his song which can be considered as an impassioned statement of emotional turmoil. No doubt that this raging existential anxiety of Neil Diamond is also strongly present in “Mi t’ei… m’a bisa”. This may be a reason for him to protect his psyche in the song. Some must have respect for his decision because it is his right as the creator of the original version. For the time being “Mi t’ei… m’a bisa” will not be available to the public.

Mi t'ei ... m'a bisaa


Grupo Piedra di Bonaire

The name of a big rock in the north of Bonaire has been chosen in 1994 as the name of this Barí music group. This group was founded by some friends in Antriol, namely Robby Martis and Bubu Evertsz, in the seventies. At the end of the year they played Barí music singing about the spectacular happenings on the island during that ending year. Mainly in the weekends they created ambiance on the pavement of Theater Oranje and during the carnival time trembling the centre of Kralendijk with their Creole Jump-up in front of Theater Carib.

In 1993 it was decided to make the group more formal and organized by adding instruments such as kwarta, bass and wiri. The group started with performances on cultural festivals and private parties at home. Gradually but surely the group, still without a name, began to take shape and became widely known. In 1994 they got the golden opportunity to represent Bonaire at the Festival Afro Caribbean in Valencia, Venezuela.  The group couldn’t travel without a name and that’s when the name Piedra di Bonaire, was born. A name they took with much love.

The success of Grupo Piedra di Bonaire continued and also representing Bonaire in more cultural festivals; amoung others, at the Carifesta Festival in Trinidad, Festival del Caribe in Cancún, Mexico, Festival kultural de Ibague, Colombia and on the sister islands of Aruba and Curaçao. The group accompanied several dance groups and also participated with the recording of CD special for the end of the year. In 1996 the group recorded a cassette with Creole Barí songs.

Supported by Knap Fonds Nederlandse Antillen produced the Foundation in august 1997 the CD “Ban Kuid’e” with Grupo Piedra di Bonaire. On the album are ten songs with a variation of rhythm from Barí till Calypso which has the sub-title “Kansion i ritmo pa Klein Bonaire”. The first song on the album “Nos Klein Bonaire” is a translation of the original English version “Klein for everyone”. This song is composed by the family Gast living for years on the island and who love Bonaire and its nature. The family has given the lyrics as a gift to the foundation.

The realisation of this album, “Ban Kuid’e”, is thanks to the Foundation Preservation Klein Bonaire which has so much appreciation for the group. This foundation mobilised the whole world raising funds to buy back this small island named Klein Bonaire.

At the end of 1999 Klein Bonaire was bought back from Harry Belafonte and Maurice Neme for the people of Bonaire. As a tribute to this tropical pearl, Harry wrote his most famous song, the world hit “Island in the sun ‘.

The funds are now managed by Sea Turtle Conservation Bonaire (STCB) since one of their on-going projects is monitoring and protecting the turtles (and environment) of Klein Bonaire.

The group Piedra di Bonaire has been disbanded for many years now but their songs are still alive.

Second edition Musika Maestro

Artistiek autobiografie van William Anthony

William Anthony (Julino Willem Anthony, Bonaire 23 februari 1956) droeg bij het kampvuur tijdens het kamperen met de Welpengroepen Sint Michael, gedichten voor en zong hij uit volle borst. Op de leeftijd van 15 jaar werd hij door zijn medestudenten van het Lagere Technische School werd hij uitgedaagd om een keer als guest star met een band optreden. Die uitdaging is hij aangegaan. Zijn oom Tavio Sint Jago heeft hem daarna benaderd om bij de kerkkoor Santa Cecilia van het Rooms Katholieke kerk in parochie Rincon aan te sluiten. Kort daarna werd in het dorp een band opgericht met de naam “The T.N.T. Power”. Hij was één van de zangers. Het debuut van William op Bonaire duurde niet lang want hij heeft zijn derdejaars technisch opleiding met goed gevolg afgerond en verhuisde naar Curaçao voor vervolg studie. Daar is hij niet onopvallend gebleven. Hij is gevraagd om met de kerkkoor van het Kathedraal van Pietermaai, gedirigeerd door de docent Nederlands Franklin “Frank” Francisca, te zingen. Een nieuwe debuut vol met verrassingen voor hem. Inmiddels was William in opleiding op het bedrijfsschool van the Dutch oil multinational Shell. De medestudenten moedigde hem aan om deel te nemen aan een songfestival die gehouden ging worden; Festival Voz di Oro Korsou 1974. Hij deed daaraan mee en ook met de songfestival van Shell Recraetiecetrum. Gaandeweg kwam hij in contact met verschillende promotors van lokale talenten op Curaçao. Oswin “Chin” Behilia, Stanley Cratz, Eddie Pieterz Heyliger zijn slechts enkelen. Hij trad vaak op in verschillende zalen zoals Havana Night Club en Bunnies Club in hotel Country Inn waar hij een enorme “push” kreeg van Humberto Nivi en Norwien “Nochi” Willems. Zijn optreden van augustus 1981 in de revue El Toro & Co. in de Cave de Neptune van het Curaçao Plaza Hotel & Casino heeft bijzonder aandacht van de media getrokken en gaf daar publiciteit aan. Ook in omliggende landen in Zuid America en het Caraïbisch gebied werden zijn optredens als aangenaam ervaren.

In dit boek blikt hij terug op de muziekbeoefening op Bonaire en geeft hij een samenvatting van zijn artistieke belevenissen.