Integratie van Bonaire in Nederland

De laatste drie jaren heb ik me laten meeslepen in de discussie over de nieuwe staatsrechtelijke positie van Bonaire binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Het kon ook niet anders want als Bonairiaan zijnde wil ik op de hoogte blijven van sommige ontwikkeling op het eiland. Al woon ik niet daar. Het meest belangrijke is ook het meehelpen duidelijkheid te krijgen over de wijze waarop de integratie van Bonaire in Nederland is gegaan. Bij mij wekt het een gemend gevoel op. Verdragen en besluiten van volksrechtelijke organisaties laat ik over aan deskundigen op dat gebied. Ik ga in op de vraag of het integratie van Bonaire in Nederland gebaseerd is op een ideologie of is er daadwerkelijk sprake van een samensmelting op de juiste verhouding.

In de jaren 80 ontstond een toestroom van Surinamers naar Nederland. Die mensen moesten opgevangen worden en zijn opgenomen in de economische conjunctuur van Nederland. Er ontstond een grote behoefte. Om daarin te kunnen voorzien zijn er vele gesubsidieerde stichtingen opgericht voor de opvang en begeleiden van deze nieuwkomers in de Nederlandse maatschappij. Rekening werd gehouden met hun meegenomen culturele bagage. Diverse stichtingen organiseerden activiteiten voor Surimaners. Ook op het gebied van arbeid ontstond er een behoefte. De instroom op de arbeidsmarkt werd steeds groter en groter. Als empowerment werd een allochtoonbeleid ontwikkeld en er kwamen allerlei allochtonen overleg organen. Vooral op het “allochtonen genieten de voorkeur” was er veel kritiek. De hartelijke ontvangst van Surinamers keerde zich om. De Surinamers werden messentrekkers genoemd en kregen de schuld aan alles wat er mis ging in Nederland. Daarna werd Antillianen toegevoegd. Het werd Surinamers en Antillianen. De benaming voor vele stichtingen werd gewijzigd in voor Surinamers en Antillianen. In wezen hadden Antillianen zelf niets; net net nada. De combinatie “voor Surinamers en Antillianen” heeft ook niet lang geduurd. Het land Nederlandse Antillen stond op het punt om te verdwijnen. Surinamers hebben zich zo sterk georganiseerd en gelukt het criminaliseren van Surinamers terug te dringen. Hoewel dat sfeer bij Antillianen bleef hangen stak het zijn kop op bij een ander bevolkingsgroep. De Marokkanen kwamen aan de beurt met Antillianen in de achtergrond en daar tussenin de Joegoslaviër, Moslim en ga zo maar door. Nu was het de beurt aan Marokkanen gesubsidieerde stichtingen te krijgen. Ook dat is gelukt. En Antillianen dan?

Ongetwijfeld zijn er pogingen geweest organisaties specifiek gericht op Antillianen van de grond te krijgen. Maar Antillianen vielen buiten de boot, tussen wal en schip. De redenering was dat Antillianen zijn Koninkrijksgenoten en vallen dus niet in dat categorie allochtonen om van de speciale voorzieningen gebruik te kunnen maken. Antillianen moeten daarom gebruikmaken van faciliteiten zoals ieder ander Autochtoon. Zeer theoretisch allemaal. Geroepen werd over Antillianen en Arubanen in Nederland verplicht te laten inburgeren. Maar ook de schreeuw over criminele en/of kansloze Antillianen en terugsturen werd luider. Antillianen werden voor hun lot gelaten en waren afhankelijk van de politiek. Het “Antillenhuis” bood steun daar waar het kon en mondjes maat sprong het Kabinet voor Nederlands-Antilliaanse en Arubaanse Zaken (KabNA) erbij wanneer een culturele activiteit georganiseerd wilde worden. Eens in de zoveel tijd.

Bij Surinamers en Marokkanen is het gelukt zich te organiseren. Helaas is dit niet geval bij Antillianen. In feite heeft er nooit een stevig eenheid bestaan tussen Antillianen als zodanig. Aan de andere kant wel Koninkrijksgenoten maar geen deel van de Nederlandse volks is wat anders dan maatschappelijk participatie. Realistisch gezien is het ook logisch. Het zijn meer dan twee volkeren. Eén in het Caribische gebied verdeeld over 6 eilanden en de andere in Europa. Het land Nederlandse Antillen bestaat niet meer. Eigenlijk de “Antilliaan” ook niet meer. Of moet je nu gaan zeggen Antilliaan uit Aruba, Antilliaan uit Saba, Antilliaan uit Bonaire, Antilliaan uit Curaçao, Antilliaan uit Sint Maarten en Antilliaan uit Statia? Dan geldt dat ook voor de kreten criminele en/of kansloze Antillianen en terugsturen. Meer specifiek gericht. Op het gebied van inburgering als Koninkrijksgenoot lijkt het sterk dat een “Antilliaan” nu zal gaan rondlopen in een boerenkiel. De afkomst zal nooit verlogen worden. Naar mijn opinie is de integratie van Bonaire, Statia en Saba niets meer dan een ideologie. Gebaseerd op geld. Puur business. Hoe sterk voelen de volkeren zich naar elkaar toegetrokken? In Nederland anders dan het geval bij Marokkanen en Surinamers, zullen de “Antillianen” bij gratie misschien gebruik kunnen maken van subsidie voor activiteiten. Voor Antillianen of …? Zelfs daarover heb ik mijn twijfels.

It’s not always BINGO!!!

Recently, the singer William Anthony asked for the required authorization to reproduce and distribute copies or phonorecords of “Mi t’ei … m’a bisa”.
A translation of the original song “I am… I said” composed by the American singer-songwriter Neil Diamond. It’s about the confusion, deception and sadness that a person can feel and at the same time that feeling of rebellion because of an unwanted reality. Feelings of doubt and insecurity which are very difficult to describe when thinking about going back to the native island but discovered that it has been changed and there’s no making a way back.

On the request of Universal Music Publishing Group, the Publisher of Neil Diamond, the preparation has been done for the clearance request. The final version of “Mi t’ei… m’a bisa” was recorded. Neil Diamond in spite did not give the authorization. The Publisher argued: “I have asked for a specific reason but understand by my colleague that Neil Diamond almost never approves adaptations”. It’s a very disappointing and bad news. But everything has a reason. An article in The Daily Telegraph Telegraph simply referred to the song’s “raging existential angst”.    Apparently Neil Diamond is so emotionally attached to his song which can be considered as an impassioned statement of emotional turmoil. No doubt that this raging existential anxiety of Neil Diamond is also strongly present in “Mi t’ei… m’a bisa”. This may be a reason for him to protect his psyche in the song. Some must have respect for his decision because it is his right as the creator of the original version. For the time being “Mi t’ei… m’a bisa” will not be available to the public.

Mi t'ei ... m'a bisaa

Link

Grupo Piedra di Bonaire

The name of a big rock in the north of Bonaire has been chosen in 1994 as the name of this Barí music group. This group was founded by some friends in Antriol, namely Robby Martis and Bubu Evertsz, in the seventies. At the end of the year they played Barí music singing about the spectacular happenings on the island during that ending year. Mainly in the weekends they created ambiance on the pavement of Theater Oranje and during the carnival time trembling the centre of Kralendijk with their Creole Jump-up in front of Theater Carib.

In 1993 it was decided to make the group more formal and organized by adding instruments such as kwarta, bass and wiri. The group started with performances on cultural festivals and private parties at home. Gradually but surely the group, still without a name, began to take shape and became widely known. In 1994 they got the golden opportunity to represent Bonaire at the Festival Afro Caribbean in Valencia, Venezuela.  The group couldn’t travel without a name and that’s when the name Piedra di Bonaire, was born. A name they took with much love.

The success of Grupo Piedra di Bonaire continued and also representing Bonaire in more cultural festivals; amoung others, at the Carifesta Festival in Trinidad, Festival del Caribe in Cancún, Mexico, Festival kultural de Ibague, Colombia and on the sister islands of Aruba and Curaçao. The group accompanied several dance groups and also participated with the recording of CD special for the end of the year. In 1996 the group recorded a cassette with Creole Barí songs.

Supported by Knap Fonds Nederlandse Antillen produced the Foundation in august 1997 the CD “Ban Kuid’e” with Grupo Piedra di Bonaire. On the album are ten songs with a variation of rhythm from Barí till Calypso which has the sub-title “Kansion i ritmo pa Klein Bonaire”. The first song on the album “Nos Klein Bonaire” is a translation of the original English version “Klein for everyone”. This song is composed by the family Gast living for years on the island and who love Bonaire and its nature. The family has given the lyrics as a gift to the foundation.

The realisation of this album, “Ban Kuid’e”, is thanks to the Foundation Preservation Klein Bonaire which has so much appreciation for the group. This foundation mobilised the whole world raising funds to buy back this small island named Klein Bonaire.

At the end of 1999 Klein Bonaire was bought back from Harry Belafonte and Maurice Neme for the people of Bonaire. As a tribute to this tropical pearl, Harry wrote his most famous song, the world hit “Island in the sun ‘.

The funds are now managed by Sea Turtle Conservation Bonaire (STCB) since one of their on-going projects is monitoring and protecting the turtles (and environment) of Klein Bonaire.

The group Piedra di Bonaire has been disbanded for many years now but their songs are still alive.

Second edition Musika Maestro

Artistiek autobiografie van William Anthony

William Anthony (Julino Willem Anthony, Bonaire 23 februari 1956) droeg bij het kampvuur tijdens het kamperen met de Welpengroepen Sint Michael, gedichten voor en zong hij uit volle borst. Op de leeftijd van 15 jaar werd hij door zijn medestudenten van het Lagere Technische School werd hij uitgedaagd om een keer als guest star met een band optreden. Die uitdaging is hij aangegaan. Zijn oom Tavio Sint Jago heeft hem daarna benaderd om bij de kerkkoor Santa Cecilia van het Rooms Katholieke kerk in parochie Rincon aan te sluiten. Kort daarna werd in het dorp een band opgericht met de naam “The T.N.T. Power”. Hij was één van de zangers. Het debuut van William op Bonaire duurde niet lang want hij heeft zijn derdejaars technisch opleiding met goed gevolg afgerond en verhuisde naar Curaçao voor vervolg studie. Daar is hij niet onopvallend gebleven. Hij is gevraagd om met de kerkkoor van het Kathedraal van Pietermaai, gedirigeerd door de docent Nederlands Franklin “Frank” Francisca, te zingen. Een nieuwe debuut vol met verrassingen voor hem. Inmiddels was William in opleiding op het bedrijfsschool van the Dutch oil multinational Shell. De medestudenten moedigde hem aan om deel te nemen aan een songfestival die gehouden ging worden; Festival Voz di Oro Korsou 1974. Hij deed daaraan mee en ook met de songfestival van Shell Recraetiecetrum. Gaandeweg kwam hij in contact met verschillende promotors van lokale talenten op Curaçao. Oswin “Chin” Behilia, Stanley Cratz, Eddie Pieterz Heyliger zijn slechts enkelen. Hij trad vaak op in verschillende zalen zoals Havana Night Club en Bunnies Club in hotel Country Inn waar hij een enorme “push” kreeg van Humberto Nivi en Norwien “Nochi” Willems. Zijn optreden van augustus 1981 in de revue El Toro & Co. in de Cave de Neptune van het Curaçao Plaza Hotel & Casino heeft bijzonder aandacht van de media getrokken en gaf daar publiciteit aan. Ook in omliggende landen in Zuid America en het Caraïbisch gebied werden zijn optredens als aangenaam ervaren.

In dit boek blikt hij terug op de muziekbeoefening op Bonaire en geeft hij een samenvatting van zijn artistieke belevenissen.

https://itunes.apple.com/nl/book/musika-maestro/id852503028?mt=11

Link

New Release

De Hollandse Galjoen”:

Op de single zijn voornamelijk Nederlandstalige liederen opgenomen toegewijd aan de liefhebbers. Hoewel niet 100% Nederlandstalig brengt de remix van Joseph een extra vrolijke sfeer om van te genieten. Noemenswaardig is de oorspronkelijk door Padú Lampe in Papiamento geschreven wals Despedida met muziek van Rudy Chang is nu door William Anthony vertaald in het Nederlands.

De achtergrond van de cover art is een inspiratie uit een correspondentie met de muziekredactie van TV Oranje; een pamflet van Radio Oranje, het officiële radiostation van de regering in ballingschap, die elke dag vanuit Londen klonk, tijdens de Tweede Wereldoorlog. De binnenkant is geïllustreerd met foto van een schilderij een historisch zeilschip, een Hollandse galjoen.

=======================================================

“De Hollandse Galjoen”:

On the single are mainly Dutch-speaking songs recorded dedicated to the lovers. Although not 100% Dutch-speaking brings the remix by Joseph an extra cheerful atmosphere for you to enjoy. To mention is the originally written in Papiamento Waltz by Padú Lampe Despedida with music by Michael Chang is now translated by William Anthony into Dutch.

The background of the cover art is an inspiration gotten from a correspondence with the music editors of TV Oranje; a pamphlet of Radio Orange, the official radio station of the Government in exile, which sounded every day from London, during World War II. The inside is illustrated with a picture of painting of a historic sailing ship, a Dutch Galleon.

Het is ook hier voor download. http://muziek.mediagigant.nl/William-Anthony-723873/De-Hollandse-Galjoen-722192/

Download: http://www.zazell.nl/browse_bundle.aspx?bundle_id=722192

Galleon800Binnenkant800

Verloning van William Anthony

William Anthony besteedt bijzonder aandacht aan liederen geschreven door toonaangevend Antilliaanse componisten van weleer, traditionele en folklore liederen. Het gaat om liederen die tot nu toe onbekend waren en nooit zijn opgenomen en liederen die in de vergetelheid zijn beland. Ze worden nu bewerkt en in een frisse jas gestoken. Reeds uitgebrachte Antilliaanse liederen die onbekend of vergeten waren : Sobre Las Alas Del Viento (J.S. Corsen) muziekblad afkomstig uit het boek “Poesias de J.S. Corsen” CD Album Esta Dushi (2010), Bon Aña (J. Palm) CD Album Tesoro (2009), Riba Awa (v.d. Pavert / Palm) beiden uit de zangbundel Nos Ta Canta CD single Nos Ta Canta (2007), Schoon Is De West en Snijderlied – CD single Music from Bonaire (1998) met ondersteuning van de Bonairiaanse bedrijfsleven en de in ere herstelde compositie Esta Dushi van Pedro Pablo Medardo de Marchena op de gelijknamige CD Album Esat Dushi (Bula Waya). Herstel van de bijna verloren gegaan oogstlied “Mi Deseo” op de CD-album Kunuku (2011), die mede mogelijk is gemaakt door het Prins Bernhard Cultuurfonds Nederlandse Antillen en Aruba.

Een optreden van William Anthony duurt ca. 30 minuten. De facturering naar opdrachtgevers en uitbetaling van loon/gage, inclusief inhouding en afdracht van loonheffing wordt door een verloningsbureau afgehandeld.

Optredens in het buitenland

Wanneer een optreden in het buitenland zal plaatsvinden kan in overleg met het verloningensbureau en/of met de opdrachtgever worden bepaald welk type verloning van toepassing is:

In de meeste gevallen is een verloning volgens de Nederlands artiestenregeling mogelijk. In sommige gevallen wil de opdrachtgever een officieel document ontvangen waardoor ze gevrijwaard worden van afdracht van loonheffingen. Het verloningensbureau kan voor een dergelijk document zorgen.
In sommige gevallen wil de opdrachtgever dat deze zelf de loonheffingen inhoudt. De opdrachtgever moet dan ook zorgen voor een jaaropgave. Indien gewenst kan dan ook de facturering aan de opdrachtgever en uitbetaling worden verzorgd door het verloningensbureau.

Tarief?

Netto loon.

Dit is het loon na aftrek van de wettelijk verplichte inhoudingen.
Netto loon = Bruto-bruto loon – werknemerslasten – werkgeverslasten.

NB. De premie ZVW is niet in de gageberekening opgenomen.Image

Un baka bisti ku pèchi, arma ku pistol i klop di polis tambe ta insolente?

Image

Reakshonando riba publikashon di e konferecia di prensa ku a tuma luga recien relashona ku e pustamentu semanal riba Kaya Ir. Randolph Statius van Eps mi ke ekspresa mi asombro riba loke hefe di KPCN Hildegard Buitink a mustra prensa riba dje. E señora ta hanja ku ta usa palabra i ekspreshonnan hopi insolente kontra polis. Algu ku ta parse mi hopi straño mes.

Pa kompronde otro lo ta bon si señora Buitink meshona e palabra i ekspreshonnan hopi insolente ku a ser usa riba media social ku ta ser konsidera komo mina di outoridat. Ku bista riba esey, referiendo na e sentecia di Korte Supremo ku ta bisa:

Belediging van een ambtenaar tijdens of wegens de rechtmatige uitoefening van zijn functie: de Hoge Raad heeft op 22 september 2009 geoordeeld dat uitlatingen van de woorden “sukkels”, “klootzakken”, “losers” en “kankerlijers” tegenover het openbaar gezag onder omstandigheden beledigend en dus strafbaar zijn (zie HR 22 september 2009, LJN BI5623).” (Wikipedia)

Tipo di palabra i ekspreshonnan asina a keda usa den direkshon personbal di señora Buitink of su secudarionan? Ademas di esey si te na ora mes ku riba media social ta usa sierto palabra i ekspreshonan ta e pregunta ku esaki tin e tendencia den su konteksto pa desbarata polis i danja nomber di kwalkier di e ambtenaarnan individual.

Aparentemente hari tambe por ser konsidera komo insolente (conclusie Procureur-Generaal Hoge Raad der Nederlanden AA9745).

Aho si pinta un karikatura di un baka ku pechi di polis riba su kabez, esey ta insolente? Kon nos ta jama e eksprshonnan di Wilders i varios otro? Tambe ta bon pa duna splikashon si e sirkumstansha, ku polis a usa arma (e.o. los tiro ku pistol, pepperspray i otro medionan violensha), den su konteksto ta hustifiká e palabra i ekspreshonnan den e propocion ku segun señora Buitink ta konsidera komo insolente. Echo ta ku polis a los mas ku dos tiro i usa otro medidanan. Ministerio Publiko lo hasi investigashon si esey tabata nesesario?

Meskos ku na Hulanda ekspreshon liber tambe na Bonaire ta algu sagrado. Si kwalke persona of outoridat sinti su mes ofendi e kaminda ta ampliamente habri pa hasi denucia serka husticia. No solamente polis pero tin mas aparato gobermental ku NO TA DEUGD.

Ta bon pa señora Buiting realisa ku e base riba kwal e ta na Bonaire ta un akwerdo politiko sin ku a konsulta e pueblo di Bonaire.

Celebrating 35 Years – Selebrando! (1958 – 1993) — Folkloric Music from Bonaire.

Image

Celebrating 35 Years – Selebrando! (1958 – 1993) -- Folkloric Music from Bonaire.

On October the 27th 1958 a musical group was founded. It was called ‘Tipiko Gracioso’ which name after a short period was changed into ‘Tipiko Bonairiano’. The group participated in various tourism promotions where with proud presented rich folkloric Bonairian songs. Time flies, indeed, 35 years is no joke! With the folkloric CD ‘Selebrando!’ the group celebrated the years of existence and has accomplished the fifth recording of Bonairian folklore music.
Keep always a positive mind and …. let’s Celebrate!

Musika Folkloriko Rincon – Bonaire

ImageBonairean folkloric music originated in the large farms, such as Washington, Colombia, Karpata, Onima, and Fontein, where the workers made charcoal and lime, cut aloe, raised animals, planted sorghum, collected divi-divi pods, and cured goat skins. The songs were religious, social or harvest songs. This music can still be heard, especially at special celebrations throughout the year.

During the months of February through April, Bonaire celebrates with harvest festivals and one can hear the songs of Simadan (harvest festival), such as Belua, Remailo, Ma Yega and Dan simadan. June is the time of San Juan (St. John) and San Pedro (St. Peter), while October through December is the time of Bari.

In the past, Rincon produced some well-known singers, such as Lauchi Sint Jacobo, Isabel Piard, Shon Ban Mercera, Egilio Mercera, Shon Olita Inias. At present the following are well known:

Felipi Sint Jago, Nemencio Winklar, Anna Thode, Juan Mercera, Eustacio Sint Jago and Augustin Kroon.

The folklore music of Bonaire was passed from one generation to another. Due to modern progress, the introduction of electronic equipment, and the usage of music and songs from other countries, these folkoric traditions are in danger. In the future we could possibly lose out rich heritage and folkloric identity.

Because of this, the commission has taken the initiative to preserve some of this culture before it is too late.

Translated by

Sue Ellen Felix.

http://amzn.com/B00DGHU9EG 

Booklet1 Booklet2

Grupo Piedra Di Bonaire

ImageImageImage

Foundation Preservation Klein Bonaire (http://www.kleinbonaire.org) is a group of residents of Bonaire, from various walks of life, interested in ensuring that Klein Bonaire remains unspoiled by development.

In the opinion of all familiar with the fragile ecology of it’s enviroment and experts who have studied the situation, development of Klein Bonaire would destroy sea turtle nesting grounds, eliminate sea birds breeding areas and cause underwater landslides. These changes could destroy life on the surrounding reef.

Through public awareness and raising money the Foundation hopes to prevent future development on Klein Bonaire.

Supported by Knap Fonds Nederlandse Antillen produced the Foundation in august 1997 the CD “Ban Kuid’e” with Grupo Piedra di Bonaire. Ten songs with a variation of rhythm from Barí till Calypso. The group disbanded many years ago but the songs are still alive.

The funds are now managed by Sea Turtle Conservation Bonaire (STCB) http://www.bonaireturtles.org/ since one of their on-going projects is monitoring and protecting the turtles (and environment) of Klein Bonaire.

When Klein Bonaire was bought back for the people of Bonaire (end of 1999), there was an agreement that nothing could ever be built there – it must remain unspoiled.

“Ban Kuid’e” is available through the various download portals on the Internet.

http://globedivers.org/2013/06/24/bonaire-harry-belafonte-roger-moore-klein-bonaire-and-maurice-neme-1980-2013/